ระหว่างการหิ้วแป๋งน้ำไปรดน้ำต้นไม้ ก็มีคนมาทักทายเป็นภาษามือทั้งบริภาษภาษาและคิขุภาษา
เหมือนอันแรกจะพูดว่า หนูล้างส้วมเสร็จแล้วเคอะ เย้
อีกอันว่า หัดล้างเองมั่งสิเมิง
แม่บ้านก็ช่างหนีบนะกิ๊บน่ะ…
กุมภาพันธ์ 8, 2009
behind the door
อาการคลั่งคนแก่กำเริบ…
ต้นทางอาการกร๊ีดคนแก่กำเริบช่วง 2-3 วันมานี้ต้องยกเครดิตให้ปู่ Clint Eastwood ใน The Bridges of Madison County (ตั้งฉายาให้ว่า “ยิ้มละลายหลาน”)
มีฉากสุดจิ๊ดที่เพิ่งรู้ตัวอย่างไม่น่าเชื่อว่าจะอินไปกับรักเก่าๆของคนแก่ๆ เพราะไม่เชื่อเรื่องประเภท once in a life time หรือรักแท้แม้ 4 วันก็จำไปจนวันตายอะไรแบบนี้เลย
แต่ดูไปคำรามไป “เปิดประตูออกไปเลย เปิดไปเลย”
.
.
.
นี่ก็อีกเสน่ห์ย่นยามยิ้ม
ยิ้มเหี่ยวๆนี่น่ารักมาก (ว่าแต่ทำไมวนมาลงที่ David Bowie เนี่ย ?)
อันนี้ตอนยังไม่แก่ มีดีที่ทำนองเพลงสุดล่องลอยหลอกหลอน
เมื่อย้อนอดีตกลับไปตอนละอ่อนหนัก ไม่กรี๊ดเลย เพลงเดียวกันแต่รายละเอียดที่น่าจะมาพร้อมความเหี่ยวย่นมันไม่มี ไม่หม่นเพียงพอต่อความต้องการของผู้เสพ และที่สำคัญคุณ Ground Control นี่หลอนมาก
ยิ่งแก่ยิ่งกรี๊ด…พิสูจน์แล้ว
กุมภาพันธ์ 5, 2009
เพลงฮิตติดชาร์ทสาวโอตากุ
เพิ่งรู้ตัวว่าเพลงที่กรี๊ดกร๊าดอยู่ช่วงนี้ มันมาจากอนิเมหมดเลย
ชื่นชอบถึงขั้นเอามาทำเสียงเรียกเข้ามือถือก็เพลงนี้เลย Walz ของ Suneohair เพลง ending ของ Honey & Clover
ช่วงก่อนปีใหม่นี่ถึงขั้นดูมันทุกตอนเท่าที่หาได้จนขึ้นภาคสอง ดูจนหลอนเสียง “ตึ้ง” แรกของเพลงตอนอนิเมจบทุกตอนกลายเป็นเสียงแห่งความสุขไป
ส่วนการ์ตูนเล่มที่เชื่องช้าก็มาถึงเล่ม 4 แล้ว ยิ่งอ่านยิ่งจิ๊ด
รู้สึกว่าเขาไม่ให้แฮ้ปวิดีโอมาแปะแฮะ คลิกไปดูที่นี่ละกัน
http://www.youtube.com/watch?v=mEPBzWEzaEg
อีกเพลงนี่โดนกรอกหูจนชอบ Amai Koibito ( = Sweet Sweetheart จั๊กกะเดี๋ยมน่าดู) เป็นเพลงจบของอนิเมเรื่อง Detroit Metal City เป็นเพลงแนวสวีดิชป๊อปเนื้อเพลงหวานเลี่ยนแบบจงใจกวนทีน
ตอนอ่านการ์ตูนเล่มก็ไม่นึกว่าเวลาเป็นอนิเมแล้วเขาจะแต่งเพลงออกมาได้ภาพที่ชัดเจนจนฮาแตกขนาดนี้
ชอบสุดในอนิเมก็คือตอนที่ Krauser พูดคำว่า FUCK 11 คำรวดในกี่วินาทีหว่าจำไม่ได้ รู้แต่ว่าคนพากย์มันเทพมากๆ
รอดูเวอร์ชั่นภาพยนตร์อยู่ อยากรู้ว่าเขาจะจัดการกับคำพูด เนื้อเพลง เนื้อหาที่ถ่อยสะบัดยังไง
MV ฮามาก มีคนแต่งตัวเป็นหนุ่มเลิฟเลิฟแบบอีตาพระเอกเดินเนิร์ดกันเป็นฝูงเลย ผมทรงเห็ดนี่เท่จริงๆ
พฤศจิกายน 29, 2008
และแล้ว…ก็มีโฮมเธียร์เตอร์กับเขาซักที
โฮมเธียร์เตอร์สุดหรู จอใหญ่เท่าบ้าน
พร้อมที่นั่งนุ่มสบาย แถมพราหมณ์หนุ่มนั่งดู 1 คน ระบบเสียงเซอร์ราวนด์ 18 ทิศ ดังจนกระจกหน้าต่างสั่น
พร้อมลูกเล่นของจอภาพแพรวพราว ฟลิปภาพกลับด้านอัตโนมัติ!!!
ยังหรูต่อได้อีกวันสองวัน…
ตุลาคม 24, 2008
Don’t Tell My Mother I’m In…
จากที่ดูผ่านๆกลายมาเป็นติดหนึบแน่นไปแล้วสำหรับ Don’t Tell My Mother (I’m In…) จากช่อง National Geographic เพราะ Diego Buñuel (ผู้ดำเนินเรื่องและผู้กำกับในคนเดียวกัน) เขาพาเราไปยังดินแดนที่ยังเป็น War Zone ห่างไกลจากการรับรู้เรื่องราว(จริงๆ) เช่น โคลัมเบีย เกาหลีเหนือ อัฟกานิสถาน ฉนวนกาซา
แรกเริ่มก็ดูเพราะความสงสัยปนตื่นเต้นว่า Diego+พี่ตากล้อง กล้าเข้าไปประเทศเหล่านี้ได้ยังไง (ประเทศที่ถ้าไปก็อย่าบอกให้แม่รู้เลยจะดีกว่า) จากที่อยากรู้ว่าเข้าไปแล้วจะเจออะไรบ้าง ปรากฏว่าหลังม่านกระสุนและระเบิดของดินแดนเหล่านี้ไม่ได้มีเพียงด้านเดียวอย่างที่เราเคยคิดว่าเรารู้จัก และรายการก็ไม่ได้เสนอแง่มุมเพียงตื้นๆตามที่ “ฝรั่ง”ชอบทำกับประเทศด้อยพัฒนาที่แสนจะ Exotics แต่พาเราไปพูดคุยกับผู้คนที่นั่นแบบที่ว่าถ้าเขาทะเลาะกัน 2 ฝ่าย ก็พาเราไปรู้จักกับทั้งคู่นั่นล่ะ
อย่างตอนที่ไปอัฟกานิสถานก็ได้รู้ว่าคนหน้าเหมือนคนที่สหรัฐแปะป้ายว่าเป็นผู้ก่อการร้ายอันดับหนึ่งเขาต้องอยู่ด้วยความลำบากขนาดไหน เขาซวยเพราะช่างภาพฝรั่งชุ่ยๆคนหนึ่งมาขอถ่ายรูปเขาโดยเอาผ้าโพกหัวมาให้สวม ช่างภาพจากไป ใบหน้าของพี่คนนี้ไปปรากฏบนหนังสือทั่วโลกในฐานะผู้ก่อการร้ายคนนั้น ฝันร้ายไม่สิ้นสุด แล้วก็ไปคุยกับตำรวจสาวดุ(ในประเทศที่ไม่คิดว่าผู้หญิงจะมีอำนาจ) รวมถึงสาวน้อยที่อยากหัดขับรถและรำคาญฮิญาบยิ่งสิ่งใด ค่าที่ถ้าใส่ฮิญาบขับรถก็ชนแหงเพราะมองอะไรแทบไม่เห็น
หรือตอนที่ไปเกาหลีเหนือ จะเห็นว่าชาวบ้านอยู่อย่างยากจน และตั้งใจมั่นกับการกำจัดศัตรู(สหรัฐ) ขณะที่คนของรัฐบาลอยู่สบาย ใช้ของจากประเทศทุนนิยม ซึ่งเฮีย Diego ไปไล่ต้อนถามจนเจ้าหน้าที่ของรัฐบาล-ล่ามถึงกับอึกอัก รวมถึงแอบถ่ายหน้าฉากงามๆหลังฉากกลวงๆให้ดู งานนี้ตากล้องโดนคนเกาหลีโดดต่อยหน้าเพราะคิดว่าฝรั่ง=เมกา คนที่ทำให้เขาต้องลำบากอดอยากยากเข็น ทั้งที่ก็อาจจะไม่ใช่แค่ศัตรูภายนอกแล้วล่ะที่ทำให้คนเขาลำบาก… ภาพชาวบ้านเล่นปิดตาตีเมกากันอย่างหนุกหนาน สาวๆขี้อายหลบม้วนต้วน ทำให้เห็นภาพคนที่อยู่ในพื้นที่สงครามจริงๆว่าเขาก็ยังยิ้ม ยังหัวเราะ ยังหายใจ ก่อนหน้านั้นนึกไม่ออกจริงๆ
และขณะที่ทหารโคลัมเบีย+ลูกจ้างบุกดงกับระเบิด (มีแค่ลูกจ้างที่ต้องบุก) ไปถอนต้นโคคา ต้นตอของโคเคนที่ทำให้ดินแดนนี้มีแต่กระสุนและความตาย (และมีเสื้อสูทกันกระสุนด้วย) อีกมุมเล็กๆของชนพื้นเมืองเขาก็ใช้โคคากินเป็นอาหาร เป็นยามาเป็นพันๆปี เป็นวิถีชีวิตแต่เดิมมา รวมถึงมีความฝันไกลถึงขั้นจะทำน้ำโคคาขายแข่ง(ทวงสิทธิ์)คืนจากบริษัทยักษ์น้ำดำข้ามชาติ ในประเทศเดียวกันยังมองไม่เหมือนกันเลย เพราะเมื่อไปคุยกับอดีตคนขายยาที่เพื่อนพ้องทยอยตายไปจนเกลี้ยง ตอนนี้เขาเปิดโรงเรียนสอนลูกหลานเพื่อนๆที่ตายให้มีความรู้ ไปทำอย่างอื่นที่ไกลจากวังวนน่าเศร้าเขาคงไม่มองโคคาแบบฮาๆได้หรอก และชนเผ่าพื้นเมืองเขาก็คงมองไม่เห็นว่าใบโคคามันจะเปื้อนเลือดไปได้
สนุกทุกตอน แต่ว่าดูจนครบจนวนซ้ำๆๆแล้ว ปีนึงเขามีทำออกมาเฉลี่ยได้แค่ 2 ตอนเท่านั้น กว่าจะเข้าไปได้ และแต่ละประเทศเขาก็อยู่เป็นเดือนโน่น เพื่อข้อมูลรอบด้าน
DON’T TELL MY MOTHER… THAT I’M IN AFGHANISTAN (2006)
DON’T TELL MY MOTHER… THAT I AM IN COLOMBIA (2006)
DON’T TELL MY MOTHER… THAT I AM IN CONGO (2007)
DON’T TELL MY MOTHER… THAT I AM IN NORTH KOREA(2007)
DON’T TELL MY MOTHER… THAT I AM IN THE HOLY LAND (2008)
DON’T TELL MY MOTHER… THAT I AM IN VENEZUELA(2008)
คำตอบที่ว่าคุณคนนี้เอาความกล้าหาญชาญชัย+ความมีไหวพริบ+ความเข้าใจคนในพื้นที่มาจากไหน ก็ได้ข้อเฉลยว่า คุณหลานชายของ Luis Buñuel เจ้าของหนังเซอร์แตกยุคบุกเบิก Un chien andalou (เฮีย Diego นั่นแหละ) ผู้นี้หาใช่เพียงพิธีกรหน้ามนทำหล่อไปวันๆ เพราะเฮียร่ำเรียนมาทาง Journalism+Politics และเคยเป็นนักข่าวลงพื้นที่แดนขาดแคลนความสงบมาก่อนหลายปีนั่นเอง เด็กๆโปรดมีผู้ปกครองให้คำแนะนำ อย่าทำขำๆเลียนแบบเป็นอันขาด เพราะถ้าทะเล่อทะล่าเข้าไปในประเทศที่เขาฮึ่มๆกันทุกวันพร้อมคำถามและการพูดจาแบบฉลาดน้อยอย่างนายกและอดีตนายกของไทยคนนั้น ก็ Don’t Tell My Mother that I can’t go back home(land) ได้เลย
หน้าฉาก
DON’T TELL MY MOTHER… THAT I AM IN NORTH KOREA 1/7
อันนี้เริ่มเข้าสู่หลังฉาก
DON’T TELL MY MOTHER… THAT I AM IN NORTH KOREA 2/7
หลังฉากเต็มๆ
DON’T TELL MY MOTHER… THAT I AM IN NORTH KOREA 3/7
