ในเวิ้งเขาสระบุรีแบบที่ในหนังไทยเขาเอาไว้ใช้ระเบิดภูเขาเผากระท่อมกับผู้คนจำนวนพอเหมาะและดนตรีที่ถูกใจ ตั้งแต่บ่ายแก่แดดสีสวยอาบทุ่งหญ้าไปจนดึกดื่นมีแสงจันทร์และแสงไฟสังเคราะห์สร้างเสน่ห์ประหลาดให้กับผาหิน

ยิ่งดึกก็ยิ่งสนุก คนเริ่มลุกขึ้นมาขยับแข้งขากันหลังจากนั่งดูอย่างเรียบร้อยมาหลายชั่วโมง

ใกล้สว่างเพื่อนร่วมทางอยากกลับไปนอนเต็มแก่ แต่ข้าพเจ้าอดใจไม่ไหววิ่งไปดู Summer Dress เล่นอีกสักวงก่อนกลับ

ดีใจที่กลับไป เพราะถ่ายได้บรรยากาศลื่นไหลผู้คนเซิ้งกันสนุกสนาน ทั้งที่ตั้งใจจะมาดูให้เต็มอิ่มแบบไม่ถ่ายอะไรแล้ว

ก่อนจบเพลงสุดท้าย น้องเขาเล่นกันมันมาก เขวี้ยงข้าวของกันชนิดที่ว่ากลับมาเบสพัง

ของโปรดเมื่อยามเด็ก เวลาซื้อไอติมกลับบ้านแล้วขอน้ำแข็งแห้งที่ร้านมาด้วยก็จะเอากลับมาแช่ลงขันลงกาละมังเล่นกัน เวลาเทลงอ่างล้างหน้าแล้วเปิดก๊อกควันสีขาวก็จะท่วมอ่าง ตอนนี้แก่แล้วแต่ก็ยังสนุกทุกครั้งที่ได้เล่น

รู้แต่ว่าระหว่างก่อสร้างมันชวนให้หวาดเสียวทุกครั้งที่ต้องขับรถผ่านไปข้างใต้ เคยมีของหล่นลงมาให้เร้าใจเหมือนเล่นเกมแฟมิคอม ไม่นับนั่งร้านที่เอามาขวางถนนให้เกือบขับไปชน และอีกสารพัด ภาวนาให้มันไม่ได้เป็นแค่สวนสาธารณะลอยฟ้าเก๋ๆแห่งใหม่ก็แล้วกัน เพราะชอบสะพานลอยสี่เหลี่ยมชนกันดูโล่งตาแบบเดิมมากกว่า

แวะชมแวะชิมกันได้ ที่ตั้งร้าน Salad โดนหนีบไว้ด้วยร้าน Jazz Happens Bar กับ Bar Bali Bistro

ไม่ได้ใช้กล้องฟิล์มนานแล้วเหมือนกัน บรรยากาศของการที่ได้เห็นรูปทีเดียวตอนล้างฟิล์มเสร็จ มันตื่นตาตื่นใจกว่าตอนเห็นทีละใบๆทันทีแบบกล้องดิจิตอลไปโขเลย  การรอ ลุ้น เล็งก็ถือเป็นอีกกิจกรรมที่ไม่ควรปล่อยขาดหายไปจากชีวิตเหมือนกันนะ บางคนต้องการความเนี้ยบแต่เราเสพติดความมั่ว

ตรงทางเข้า ZEN นี่เคยมาถ่ายไว้หนนึงเมื่อซัก 3 ปีก่อน ตอนนั้นก็ใช้ฟิล์มเหมือนกันแฮะ แต่คนละบรรยากาศ ตอนนั้นคนเยอะตัวเล็กเหมือนมดที่เดินขวักไขว่อยู่ในรังที่เป็นสิ่งก่อสร้างมหึมา แต่ตอนนี้คนก็ยังเยอะ เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นอยู่ดี

แต่เดี๋ยวนี้ไม่ว่าจะเป็นตลาดเก่า ตลาดโบราณร้อยปี ตลาดไหนๆ ก็มีรูปแบบคล้ายกันไปหมด สามชุก บ้านใหม่ ถนนคนเดินเชียงใหม่ ปาย หลวงพระบาง ร้านกาแฟ love นั่น love นี่ที่ปาย สวนผึ้ง เขาค้อ เหมือนกับมีแฟรนไชส์

นี่ก็ร้านกาแฟ ตกแต่งด้วยข้าวของย้อนยุค แต่คิดว่าตัวร้านเองก็คงเป็นร้านเก่าอยู่แล้ว เพียงแต่ตกแต่งให้ดูน่าสนใจมากขึ้น จากร้านเก่าก็กลายเป็นร้าน “เก๋ๆ” ที่ถูกจริตคนกรุงอย่างข้าพเจ้าให้อยากเข้าไปนั่ง ไปกดรูปเล่นมาลง facebook เดี๋ยวนี้ใครเขาเอาลง blog กันเชยสิ้นดี  :P

สิ่งเดียวที่เชื่อมโยงให้ได้คิดเอาเองว่าที่นี่คงเป็นร้านเก่าแก่ของย่านก็เป็นอาแปะคนนี้เอง อาแปะนั่งชิลล์ๆกินกาแฟของอาแปะไปเรื่อยๆ เนิ่นนาน ราวกับเป็นกิจวัตรประจำวัน นี่ก็เป็นอีกจริตคนกรุงของข้าพเจ้าที่ชอบปั้นเสริมเติมแต่งเรื่องราวโรแมนติกเอาเองตามใจชอบเพื่อเพิ่มอรรถรสในการเสพสุนทรีย์แห่งการท่องเที่ยว

ก็ปาปาราซซี่กันไป

อาแปะล่วงหน้าออกจากร้านมาพักใหญ่ๆแล้ว แต่ก็เดินมาทันก้าวช้าๆของอาแปะ

ชมไฟประดับประดาตามต้นไม้ใบหญ้า เลิฟที่สุดเห็นจะเป็นไฟนีออนสีๆนี่ล่ะ ไฟกระพริบ ไฟสาย ไฟไฮโซชิดซ้าย

จากนี้ก็มุ่งหน้าสู่ทางมืดๆ วกวน และไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนแน่ไปอีกราวสองชั่วโมง

เคยเดินถ่ายรูปแสงไฟกับเงาต้นไม้ในสวนลุมตอนมืด ออกจะวังเวง  แต่วันนี้มี street show คนเพียบ ได้อีกบรรยากาศ

กว่าจะรู้เทคนิคว่าควรรีบไปหาที่เหมาะๆก่อนเวลาโชว์เริ่มซัก5-10นาทีื ก็ขี่หัวกันดูไป 2-3 โชว์ได้ ถ้าอยากขายแผนที่หน้างานอย่างน้อยก็น่าจะเอาตารางโชว์มาใส่ในเวบให้หน่อย จะได้เช็คตารางก่อนออกจากบ้าน

ที่ได้ดูแล้วชอบก็มี  FUKIDAYAMA เป่าฟองสบู่ กับ Booly Oooly Company สองสามีภรรยา(จริงหรือเปล่าไม่รู้)สุดฮา นอกนั้นไม่ได้ดูและดูไม่ได้