
เมื่อวานเจอไทม์แคปซูลในรูปแบบของเทปคาสเซตต์หน้าตาเก่าแก่
เปิดออกมามีเสียงเล็กๆของเด็กกำลังสอน (แย่ง) น้องอ่าน ค.ควายไถนา ….ฑ.มณโฑหน้าเศร้า… ฒ.ผู้เฒ่าเล่านิทาน …ณ.เณรเล็กๆ … ป.ปลาในบึง…ฟ.ฟันสะอาดจัง
ซึ่งเป็นเสียงเราเอง เพราะมีเสียงแม่เรียกชื่อเรา โดนแม่ดุที่ไปแย่งน้องอ่าน
แล้วก็มีเสียงเล็กๆ (กว่า) ของเด็กที่พูดไม่ชัดดีกำลังร้องเพลงช้าง ร้องงามแสงเดือน
ร้อง ตื่นตอนเช้าหกนาฬิกา รีบล้างหน้าล้างตา ตื่นเช้าๆรีบไปโยงเยียน
และเสียงแม่: อุ๊ย!ใครปั้งถุ่ย
เรา: เปล่า
น้อง: ก้อย! (เสียงภูมิใจ)
แล้วเสียงทั้งหมดก็ตัดไปเป็นเสียงเพลงบรรเลงขิม!!!




6 ความเห็น
เมษายน 19, 2009 ที่ 9:30 pm
ที่บ้านเจอม้วนนึงแต่มีแต่เสียงน้อง
มันอ่านหนังสือเรียนทั้งม้วนเลย 555
เมษายน 22, 2009 ที่ 11:17 am
ตอนเด็กๆ เคยบันทึกไว้เหมือนกัน แต่น่าเสียดาย
สูญหายไปกับกาลเวลาหมดแล้ว
เมษายน 22, 2009 ที่ 7:42 pm
what is ‘ปั้งถุ่ย’?
เมษายน 22, 2009 ที่ 8:06 pm
ปั้งถุ่ย=ตดเด้อ
เมษายน 25, 2009 ที่ 5:52 pm
โอว…..
พฤศจิกายน 19, 2009 ที่ 3:03 am
เพิ่งมาได้อ่าน
ชอบจัง
เรื่องนี้