ไปดู Shanghai Dreams ควบ Persepolis ในวันเดียว
รู้สึกถึงกลิ่นหอมของเสรีภาพขึ้นมาทันที คุณค่าของการที่ไม่ต้องถูกบังคับกะเกณฑ์อะไรโง่ๆจากท่านผู้นำ (ต่อไปก็ไม่แน่) แล้วก็รู้สำเหนียกว่าเราควรจะเห็นคุณค่าในสิทธิที่เรามีให้มากกว่านี้
เพิ่งรู้ว่าสาวอิหร่านเขาใจเด็ด กล้าหาญ ฉลาด มีอารมณ์ขัน และช่างเสียดสี เพราะเราก็นึกไม่ออกมาก่อนว่าภายใต้ผ้าคลุมนั้นเขาเป็นคนแบบไหน คิดอะไรกันบ้าง และเขาจะอยู่ภายใต้กรอบที่เคร่งครัดแบบนั้นด้วยความรู้สึกแบบไหน (ตอนนี้รู้แล้ว Iron Maiden!)
ส่วน Shanghai Dream ก็มาอีกแล้ว ผลกระทบใหญ่หลวงที่คนตัวเล็กๆต้องกระเทือนจากนโยบายประหลาดล้ำของทางพรรค…
ในฐานะที่ตัวเองก็เป็นคนเชื้อสายจีน บางครั้งยังรับไม่ได้-ไม่เข้าใจในการกระทำของทางการจีนที่ก็เป็นคนจีนเหมือนกับเราเลย พวกเขาทำเหมือนกับจะไม่มีวันพรุ่งนี้ให้กอบโกยแล้วอย่างนั้น ทำลายทรัพยากรเพื่อเศรษฐกิจของตัวเองในวันนี้ สร้างเขื่อนไตรผาอันมหึ ระเบิดแก่งแม่น้ำโขง โดยไม่รับรู้ว่าคนตาดำๆเดือดร้อนแค่ไหน แล้วอนาคตจะไม่เหลืออะไร เลย! ตอนนี้ก็เรื่องธิเบต…จริงๆก็ไม่ใช่ตอนนี้หรอกมันตลอดมาหลายสิบปีแล้วต่างหาก
และยังงงอยู่อย่างว่าปีนี้จะเป็น Green Olympic ได้ยังไง ในเมื่อเจ้าภาพเขาไม่ได้สนใจเรื่องสิ่งแวดล้อมเอาซะเลย คนของเขาเองที่ต้องรับสารพิษจากการทำอุตสาหกรรมแบบชุ่ยๆเต็มประเทศ ตอนดู Manufactured Landscapes นี่อึ้งกับหมู่บ้านที่อาม่านั่งแยกภูเขาขยะอิเลคทรอนิคมาขาย แล้วสารโลหะหนักก็ซึมลงน้ำใต้ดิน ชวนเซ็งจิตเจงๆ
ปล. บรรยากาศที่ฮาที่สุดใน Shanghai Dreams คือท่าเต้นสุดเก๋ในกางเกงขาบานลายสก๊อตที่ปาร์ตี้ลับ
นอกนั้น หัวใจสลาย อาการเดียวกับ-กว่า ตอนดู Still Life แม้ว่าหนังมันจะอารมณ์เฉ้ยเฉยก็ตามที แต่มันแซดที่คนตัวเล็กๆต้องเซ็งซ้ำซากน่ะ
เครียดๆ ผ่อนคลายด้วยเสียงเพลง [...]
