ดีที่ได้ไป

ข้ามไปยังความคิดเห็น

เมื่อวานไปเนียนนั่งฟัง workshop ของคุณอภิชาติพงศ์ที่ห้องสมุดวิลเลียมวอเรน

คนมา workshop ค่อนข้างหลากหลายมากทั้งอายุและพื้นฐานด้านภาพยนตร์ การไปแกร่วฟังเฉยๆเป็นบทเรียนที่หนึ่งที่แสนมีค่ามากว่า ถ้าอยากทำอะไรก็ลองลุยดูก่อน อย่าเพิ่งฝ่อตีตนไปก่อนไข้ อย่างงานนี้เราคิดว่าต้องน่ากลัวมากแน่ๆและเราไม่มีปัญญาจะไปอะไรกับเขาหรอก แต่มันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดไว้เลย

เพราะสิ่งที่คุณอภิชาติพงศ์ (พี่เจ้ยละกันนะ) บอกก็คือ มันไม่มีถูก ไม่มีผิด ไม่มีการตัดสินอะไรแบบนั้น (แบบการศึกษาไทย ที่แม้กระทั่งในระดับปริญญาโทก็ยังยึดติด บังคับและขืนใจความคิดกันอยู่) ทุกความคิดสามารถเสนออกมาได้หมด อยากจะทำอะไร คิดอะไร แล้วก็มาช่วยกันดู คิด หาวิถีทางของมันที่จะพัฒนาต่อไป ซึ่งมันทำให้เกิดพลังฮึดมากนะ พลังที่อยากจะสร้างสรรค์ อยากจะทำอะไรออกมา

คนเริ่มทำหนังแรกๆมักจะไม่รู้ว่าจะทำหนังเกี่ยวกับอะไร คิดไปว่ามันจะต้องดีเลิศหรือลุ่มลึกแค่ไหน ก็ให้เริ่มต้นทำจากสิ่งใกล้ตัวที่สุด สิ่งที่เรารู้จักมันมากที่สุดก่อน ซึ่งก็คือตัวเราเอง พ่อ แม่ ความรู้สึกของเรา วิธีการแบบพี่เจ้ยก็ให้เริ่มจากการ list คำ ออกมาก่อน จะเป็นสถานที่ สิ่งของ กิริยา ที่เราอยากเล่าออกมา แล้วก็ให้ไปฟังเสียงแล้ว list เสียงที่ได้ออกมาให้มากที่สุด เพราะในเวลาแป๊บเดียวนั้นมันมีอะไรเกิดขึ้นตั้งมากมาย แล้วพยายามเอาเสียงนั่นเข้ามาอยู่ภายใน แล้วก็ให้ไปถ่ายรูปข้างนอกหาภาพที่ตัวเองอยากเล่า จาก word+เสียง+ภาพ เป็นบรรยากาศ แล้วก็เอาบรรยากาศนั้นมาลองสลับไปมาดูทิศทางว่ามันจะไปทางไหน ซึ่งเราชอบนะ สำหรับคนที่งงๆอย่างเราที่ไม่รู้ว่าจะรวบรวมความคิด ความรู้สึกที่มันกระจัดกระจายออกมาได้ยังไงมันช่วยได้มาก แต่คนเคยทำหนังมาบ้างแล้วอาจจะไม่ชอบการแยกชิ้นส่วนขนาดนี้ก็ได้

แล้วก็บอกว่ายังไงก็ลงมือทำดูก่อน ทำมันออกมาก่อนอย่าเพิ่งไปคิดข้ามขั้นว่าทำแล้วจะดีแค่ไหน ทำแล้วจะฉายที่ไหน (บอกน้องคนนึงว่า อย่ามองข้าม A ไป B สิ A แล้วลอง A.1, A.2 ) ไม่มีตังค์ก็ให้รวมกลุ่มกัน ฯลฯ ดูทุกอย่างมีทางแก้แบบใจเย็น และอันที่เป็นความจริงที่เซ็งที่สุดคือ มีงานประจำไว้แล้วก็ดี หนังจะได้เป็นงานอดิเรกได้ ฮ่าๆ

ฟังแล้วสิ่งที่รู้สึกอย่างรุนแรงมาก(ซึ่งอาจจะไม่เกี่ยวกับการทำหนังมากเท่าที่ควร แต่มันจริง) ก็คือ การศึกษาในเมืองไทยมันมีปัญหาจริงๆ การบังคับความคิดมีอยู่ตลอดเวลา ไอ้นั่นถูก ไอ้นี่ผิด ไอ้นั่นห้ามทำ ไอ้นีทำได้ ขนาดโตๆกันแล้วในสังคมทั่วไปก็เป็น อย่างเรื่องเซนเซอร์นี่ในสายตาเขาเราก็คงเป็นเด็กอนุบาลกันทั้งประเทศ เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดที่เราได้จากการมาฟังพี่เจ้ยก็คือเรื่องของการใจกว้าง เปิดรับความคิดเห็นอื่นๆแบบเปิดกว้าง แต่ที่ว่าต่อให้ต้องขอทุนก็ต้องหาทางออกไปให้ได้นะ(โลกข้างนอก) เพราะมันจะเปิดเราได้อีกเยอะเนี่ย…อยากจะบอกว่าทุนมันขอยากนะคะพี่ เหอๆ แต่เอาเหอะ เอาเป็นว่า ทำออกมาก่อน อยากทำไร ทำออกมาก่อนเลยเด้อ อย่างอื่นค่อยว่ากัน

10 ความเห็น

Filed under movies, talk talk