ดีที่ได้ไป

เมื่อวานไปเนียนนั่งฟัง workshop ของคุณอภิชาติพงศ์ที่ห้องสมุดวิลเลียมวอเรน
คนมา workshop ค่อนข้างหลากหลายมากทั้งอายุและพื้นฐานด้านภาพยนตร์ การไปแกร่วฟังเฉยๆเป็นบทเรียนที่หนึ่งที่แสนมีค่ามากว่า ถ้าอยากทำอะไรก็ลองลุยดูก่อน อย่าเพิ่งฝ่อตีตนไปก่อนไข้ อย่างงานนี้เราคิดว่าต้องน่ากลัวมากแน่ๆและเราไม่มีปัญญาจะไปอะไรกับเขาหรอก แต่มันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดไว้เลย
เพราะสิ่งที่คุณอภิชาติพงศ์ (พี่เจ้ยละกันนะ) บอกก็คือ มันไม่มีถูก ไม่มีผิด ไม่มีการตัดสินอะไรแบบนั้น (แบบการศึกษาไทย ที่แม้กระทั่งในระดับปริญญาโทก็ยังยึดติด บังคับและขืนใจความคิดกันอยู่) ทุกความคิดสามารถเสนออกมาได้หมด อยากจะทำอะไร คิดอะไร แล้วก็มาช่วยกันดู คิด หาวิถีทางของมันที่จะพัฒนาต่อไป ซึ่งมันทำให้เกิดพลังฮึดมากนะ พลังที่อยากจะสร้างสรรค์ อยากจะทำอะไรออกมา
คนเริ่มทำหนังแรกๆมักจะไม่รู้ว่าจะทำหนังเกี่ยวกับอะไร คิดไปว่ามันจะต้องดีเลิศหรือลุ่มลึกแค่ไหน ก็ให้เริ่มต้นทำจากสิ่งใกล้ตัวที่สุด สิ่งที่เรารู้จักมันมากที่สุดก่อน ซึ่งก็คือตัวเราเอง พ่อ แม่ ความรู้สึกของเรา วิธีการแบบพี่เจ้ยก็ให้เริ่มจากการ list คำ ออกมาก่อน จะเป็นสถานที่ สิ่งของ กิริยา ที่เราอยากเล่าออกมา แล้วก็ให้ไปฟังเสียงแล้ว list เสียงที่ได้ออกมาให้มากที่สุด เพราะในเวลาแป๊บเดียวนั้นมันมีอะไรเกิดขึ้นตั้งมากมาย แล้วพยายามเอาเสียงนั่นเข้ามาอยู่ภายใน แล้วก็ให้ไปถ่ายรูปข้างนอกหาภาพที่ตัวเองอยากเล่า จาก word+เสียง+ภาพ เป็นบรรยากาศ แล้วก็เอาบรรยากาศนั้นมาลองสลับไปมาดูทิศทางว่ามันจะไปทางไหน ซึ่งเราชอบนะ สำหรับคนที่งงๆอย่างเราที่ไม่รู้ว่าจะรวบรวมความคิด [...]