ดีที่ได้ไป

เมื่อวานไปเนียนนั่งฟัง workshop ของคุณอภิชาติพงศ์ที่ห้องสมุดวิลเลียมวอเรน
คนมา workshop ค่อนข้างหลากหลายมากทั้งอายุและพื้นฐานด้านภาพยนตร์ การไปแกร่วฟังเฉยๆเป็นบทเรียนที่หนึ่งที่แสนมีค่ามากว่า ถ้าอยากทำอะไรก็ลองลุยดูก่อน อย่าเพิ่งฝ่อตีตนไปก่อนไข้ อย่างงานนี้เราคิดว่าต้องน่ากลัวมากแน่ๆและเราไม่มีปัญญาจะไปอะไรกับเขาหรอก แต่มันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดไว้เลย
เพราะสิ่งที่คุณอภิชาติพงศ์ (พี่เจ้ยละกันนะ) บอกก็คือ มันไม่มีถูก ไม่มีผิด ไม่มีการตัดสินอะไรแบบนั้น (แบบการศึกษาไทย ที่แม้กระทั่งในระดับปริญญาโทก็ยังยึดติด บังคับและขืนใจความคิดกันอยู่) ทุกความคิดสามารถเสนออกมาได้หมด อยากจะทำอะไร คิดอะไร แล้วก็มาช่วยกันดู คิด หาวิถีทางของมันที่จะพัฒนาต่อไป ซึ่งมันทำให้เกิดพลังฮึดมากนะ พลังที่อยากจะสร้างสรรค์ อยากจะทำอะไรออกมา
คนเริ่มทำหนังแรกๆมักจะไม่รู้ว่าจะทำหนังเกี่ยวกับอะไร คิดไปว่ามันจะต้องดีเลิศหรือลุ่มลึกแค่ไหน ก็ให้เริ่มต้นทำจากสิ่งใกล้ตัวที่สุด สิ่งที่เรารู้จักมันมากที่สุดก่อน ซึ่งก็คือตัวเราเอง พ่อ แม่ ความรู้สึกของเรา วิธีการแบบพี่เจ้ยก็ให้เริ่มจากการ list คำ ออกมาก่อน จะเป็นสถานที่ สิ่งของ กิริยา ที่เราอยากเล่าออกมา แล้วก็ให้ไปฟังเสียงแล้ว list เสียงที่ได้ออกมาให้มากที่สุด เพราะในเวลาแป๊บเดียวนั้นมันมีอะไรเกิดขึ้นตั้งมากมาย แล้วพยายามเอาเสียงนั่นเข้ามาอยู่ภายใน แล้วก็ให้ไปถ่ายรูปข้างนอกหาภาพที่ตัวเองอยากเล่า จาก word+เสียง+ภาพ เป็นบรรยากาศ แล้วก็เอาบรรยากาศนั้นมาลองสลับไปมาดูทิศทางว่ามันจะไปทางไหน ซึ่งเราชอบนะ สำหรับคนที่งงๆอย่างเราที่ไม่รู้ว่าจะรวบรวมความคิด [...]

ไปทะเลกันดีกว่า

เริ่มรู้สึกว่าตัวเองแก่จริงๆแล้วน้อ ก็ตอนที่มันแฮปปี้มากๆกับการได้ดูนั่นฟังนี่ที่มาจากอดีต
ทั้งๆที่หลายอดีตมันแก่เกินกว่าเราจะทันร่วมยุคกับมันซะอีก อย่างเก่งก็ทันแค่ช่วงหางๆ เคยได้ยินมาแว่วๆอะไรอย่างนั้น
วันก่อนดูรายการจัดอันดับเพลงโฆษณา สนุุกมาก ร้องตามได้หมดตั้งแต่เพลงขายๆ “แมลงสาบน่าเกลี๊ยด น่าเกลียด ไต่กันยั้วเยี้ย ทำลายข้าวของ” ยันเพลงหวานๆ “ถ้าหากฉันวอนเธอให้อยู่ นานอีกหน่อยจะได้ไหม” แล้วก็นั่งวี้ฮู่ วี้ฮ่า อยู่กับน้องสาวแล้วก็หม่าม้า ตั้งใจว่าจะตามดูเขาไล่อันดับต่อในสัปดาห์หน้า ตอนนี้ถึงอันดับที่ 20 กว่าๆแล้ว จาก 50
อันนี้วี้ฮู่กว่า จากที่ไปคลำหาเทปเก่าที่จตุจักร จนไปขอดูดไฟล์มาจากพี่คนหนึ่งเพราะเทปเริ่มยืด คราวนี้ได้เห็นเป็นภาพด้วย ออ ปานศักดิ์หน้าตาเป็นอย่างงี้นี่เอง

ไปทะเลกันดีกว่า ปล่อยใจให้สุขสันต์
ไปเล่นลมโต้คลื่น สดชื่นและสมหวัง
ทะเลนั้นเป็นเพื่อน ที่ไม่เคยมุ่งหวัง
อะไรจากใจ อย่างที่คนคอยเฝ้าหวัง
ไปทะเลกันดีกว่า ไปทะเลกันดีกว่า
let’s go to the ocean
and let’s go to the sea
ตื่นตาตื่นใจพอสมควร กับกองทัพมนุษย์หน้าขาว อารมณ์เย็นชืด ล้ำทั้งดนตรีแล้วเอ็มวียังล้ำอีก
อีกอย่างที่สงสัยคือ เมื่อสิบกว่าปีก่อน เราก็ว่าร้อนตับแลบหนีไปทะเลกันดีกว่า แล้วเราก็พูดว่าร้อนตับแลบกันมาเรื่อยๆทุกปีๆ และร้อนขึ้นทุกปีๆด้วย ตกลงว่าตอนนี้ กบในหม้อน้ำที่ค่อยๆเดือดอย่างเราๆ จะสุกได้ที่แล้วรึยังนะ
อีกความเปลี่ยนแปลงที่เราอยู่เป็นพยานตั้งแต่ยุครุ่งเรืองยันยุคหดหาย [...]

ラブストーリーは突然に

มีใครจำเพลงนี้ได้บ้าง ラブストーリーは突然に ของ Kazumasa Oda เพลงประกอบละคร Tokyo Love Story
คนที่จำได้น่าจะมีอายุไม่น้อยไปกว่าเราแล้วล่ะเพราะตอนที่ละครเรื่องนี้ฉายที่ช่อง 3 เราอายุประมาณ 10-11 ขวบ
เนื้อเรื่องเป็นยังไงจำยังไม่ค่อยได้เลย จำได้แต่ “คันจิอิอิอิอิอิ” กับ “ริกะกะกะกะกะ” ไม่รู้จะเรียกกันไปทำไมทุกตอน
แต่เพลงนี้มันเพราะมากๆ ชอบติดหูมาจนตอนนี้ ยุคที่ทุกอย่างหาได้จาก internet
และแล้วคนรักที่พลัดพรากจากกันไปนานก็ถูกดูดมาใส่ iTune และแปลงร่างเป็นเสียงเรียกเข้ามือถือไปเรียบร้อยในที่สุด ฮี่ๆๆ
ชอบท่อนนี้สุดอ่ะ
あの日　あの時　あの場所で
君に会えなかったら
僕らは　いつまでも
見知らぬ二人のまま
ถ้าในวันนั้น เวลานั้น ที่แห่งนั้น
ไม่ได้พบกับเธอละก็
เราสองคนก็ไม่มีทางที่จะรู้จักกันได้เลย
(แปลว่าประมาณนั้น)

City Forest

ตกกลางคืนต้นไม้ก็ได้เวลาสังสรรค์กันเองซักที
โดยมีมนุษย์ไปยืนปั้นจิ้มปั้นเจ๋อเก็บเงาต้นไม้อยู่ 2 ตัว

สถานที่: สวนนั้นแหละ…ยุงเป็นล้าน