ทรมานตนในโรงหนัง

สำเหนียกได้ว่าการนั่งห้อยขาดูหนังติดต่อกันวันละหลายเรื่องสร้างความปวดร้าวให้ข้อเข่า กล้ามน่อง และฝ่าตรีนที่เริ่มบวมในรองเท้าอย่างแสนสาหัสอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เพิ่งสำนึกว่าควรที่จะใส่กางเกงเล รองเท้าแตะ มากกว่ายีนส์และผ้าใบ
การดูโฆษณาก่อนหนังฉายซ้ำๆเป็นรอบที่สิบฝ่าๆจะทำให้เกิดอาการหลอกหลอนเจ๊แสงดาว เจ๊เป๊กกี้ เซคั่นสกิน ครอบครัวเซนต์แอนดรูที่ทั้งอาบทั้งสระทั้งทาในขวดเดียวกัน ชนิดที่ชาตินี้อย่างมาให้เจออีกเลย
รู้ตัวว่าชอบหนังดูง่ายสไตล์บันเทิงคิดน้อยมากกว่า บทสรุปจากการดู Phantom Love ที่หลับไปหลาบแว้บ ตื่นทีงงที เฮ้ยลอยว่ะ โอ้ตัวระเบิด, Devil’s Eyes ที่ อ่า งงว่ะ , Fallen ที่ดูง่ายสุดแล้ว, The Man from London ที่ช้าจริงเป็นงี้นี่เอง แต่ชอบอ่ะ ดูไม่รู้เรื่องแต่ชอบความช้าเนิบ การค่อยๆเคลื่อนกล้องไล่ไตามหน้าต่างดูเรือ ดูรถไฟ มองคนแบบไม่ตัดเลย เหมือนนั่งทำสมาธิ แต่เมื่อเทียบกับการแอบแว้บไปดู Stardust ที่สยามแป๊บนึง เออ ไอ้อย่างนี้ดิที่เรียกว่าบันเทิง ส่วนไอ้การถ่อกลับไปดู The Man from London คือการทรมานตนแบบซาดิสม์
ชีวิตมีสีแค่ 2 เรื่อง Steve+Sky กับ Help Me Eros [...]