รักแห่งสยาม

ถ้าไม่ไปดูวันนี้ก็คงไม่ต้องดูกันแล้ว รู้เรื่องหมดก่อนดูแน่ๆ
ไม่คิดว่าไปดูหนังเรื่องนี้แล้วจะร้องไห้ตั้งแต่สิบนาทีแรก ตกใจตัวเองที่บ่อน้ำตาแตก เพราะปกติดูหนังไม่ค่อยจะร้องไห้อะไรกับใครเขา
เป็นหนังรัก หนังครอบครัว หนังชีวิต หนังcoming of age หนังเพลงเพราะที่ความหมายจิ๊ด เป็นหนังดีๆที่ควรดูมากๆเรื่องหนึ่ง ส่วนคนที่อคติว่ามันเป็นหนัง…แล้วตั้งป้อมไม่ไปดูก็น่าเสียดายแทนที่คุณจะพลาดหนังที่สามารถสำรวจไปถึงชีวิต ความรู้สึกและความสัมพันธ์ของมนุษย์ที่หายใจอยู่บนโลกใบนี้โดยไม่แบ่งแยกว่าเราจะอายุเท่าไหร่ เพศอะไร เป็นลูก เป็นแม่ี่ เป็นพ่อ เป็นเพื่อน เป็นคนรัก เป็นคนถูกรัก เป็นคนแอบรัก ที่ดีที่สุดเรื่องหนึ่งไปอย่างน่าเสียดาย(โคตร)
ส่วนตัวเราจิ๊ดประเด็นความรักในครอบครัวมากกว่าความรักหนุ่มสาวว่ะ คุณสินจัย คุณกบตีเราตายตั้งกะต้นเรื่อง ร้องไห้เพราะ 2 คนนี้ตลอดเรื่อง อาม่าด้วย โคตรซึ้ง ชอบน้องหญิงด้วยตอนท้ายๆเรื่อง
ทึ่งที่คนทำหนังแบบ คนผีปีศาจ, 13 ก็สามารถทำหนังแบบนี้ได้ดีมากกกกกกกกก ละเอียดมากๆ ความรู้สึกของแต่ละคนที่แบกรับอะไรไว้เยอะมาก ความรักที่ทำร้ายคนที่เรารัก ความรักในรูปแบบต่างๆ การไม่แน่ใจในตัวเอง ดีใจที่หนังไม่ฟันธง ไม่ว่าจะเรื่องแตง หรือโต้ง มิว ชีวิตคนไม่เคยสรุปอะไรได้ง่ายดายอยู่แล้ว
ไม่เคยรู้สึกถึงคำว่ารักได้มากขนาดนี้ คำดาดๆที่ใช้พูดถึงอะไรไม่รู้ที่ดูเลี่ยนๆ หนังเรื่องนี้เปิดความเข้าใจของเราต่อคำว่า รัก ให้กว้างออกไปอีกมากกว่ามาก
สุดท้าย อยากด่าคอลัมนิสต์ในจุดประกาย กรุงเทพธุรกิจวันนี้(จันทร์)ที่เขียนคำว่า…ให้เห็นเด่นชัดซ้ำๆกันหลายๆคำโดยไม่ต้องอ่าน แค่ปรายตาไปก็เห็นแล้ว สาดดดดดดด อ่านแล้วก็เสียดายเวลาที่อ่านด้วยก็แค่เล่าเรื่องหนังไปเรื่อยๆพร้อมวิจารณ์อะไรเปะปะที่มันไม่เกี่ยวกับสาระที่ควรเขียนเลย [...]

Lost Penguin

กระบวนการทั้งหมดนี้ถูกทำวนซ้ำแล้วซ้ำอีกร่วมชั่วโมง (ที่ยืนดู) โดยที่เพนเพนตัวนี้ยังคงไม่สามารถข้ามประตูกระจกใสไปหาผองเพื่อน ณ ดินแดนหนาวเหน็บได้
เพนกวินเดินวนเป็นชั่วโมง
คนบ้าก็ยืนดูได้เป็นชั่วโมงเช่นกัน
คนบ้ามีหลายคน ยืนเชียร์เพนกวินให้คิดได้ว่านอกจากการเปิดประตูข้ามไป (ที่ก็เอื้อมมือไม่ถึงราวจับ) เอ็งควรจะว่ายน้ำลอดไปนะ
นอกจากการพยายามที่จะเปิดประตูให้ได้โดยการเดินไปเดินกลับแถวประตูนับสิบๆรอบแล้วนั้น การกระโดดลงน้ำที่มีทางเชื่อมระหว่าง 2 ห้อง ร้อน-เย็น นี้ก็ไม่ได้ช่วยให้มันทางข้ามไปได้อยู่ดี
ทั้งที่ตัวอื่นๆเขาก็ว่ายข้ามไปหน้าตาเฉย ไปยืนเย็นให้เพนเพนของเรางงเล่น และร้อนรนกว่าเดิม
“เฮ้ย ไมแกไปอยู่ฝั่งนั้นได้ฟระ”

ทรมานตนในโรงหนัง

สำเหนียกได้ว่าการนั่งห้อยขาดูหนังติดต่อกันวันละหลายเรื่องสร้างความปวดร้าวให้ข้อเข่า กล้ามน่อง และฝ่าตรีนที่เริ่มบวมในรองเท้าอย่างแสนสาหัสอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เพิ่งสำนึกว่าควรที่จะใส่กางเกงเล รองเท้าแตะ มากกว่ายีนส์และผ้าใบ
การดูโฆษณาก่อนหนังฉายซ้ำๆเป็นรอบที่สิบฝ่าๆจะทำให้เกิดอาการหลอกหลอนเจ๊แสงดาว เจ๊เป๊กกี้ เซคั่นสกิน ครอบครัวเซนต์แอนดรูที่ทั้งอาบทั้งสระทั้งทาในขวดเดียวกัน ชนิดที่ชาตินี้อย่างมาให้เจออีกเลย
รู้ตัวว่าชอบหนังดูง่ายสไตล์บันเทิงคิดน้อยมากกว่า บทสรุปจากการดู Phantom Love ที่หลับไปหลาบแว้บ ตื่นทีงงที เฮ้ยลอยว่ะ โอ้ตัวระเบิด, Devil’s Eyes ที่ อ่า งงว่ะ , Fallen ที่ดูง่ายสุดแล้ว, The Man from London ที่ช้าจริงเป็นงี้นี่เอง แต่ชอบอ่ะ ดูไม่รู้เรื่องแต่ชอบความช้าเนิบ การค่อยๆเคลื่อนกล้องไล่ไตามหน้าต่างดูเรือ ดูรถไฟ มองคนแบบไม่ตัดเลย เหมือนนั่งทำสมาธิ แต่เมื่อเทียบกับการแอบแว้บไปดู Stardust ที่สยามแป๊บนึง เออ ไอ้อย่างนี้ดิที่เรียกว่าบันเทิง ส่วนไอ้การถ่อกลับไปดู The Man from London คือการทรมานตนแบบซาดิสม์
ชีวิตมีสีแค่ 2 เรื่อง Steve+Sky กับ Help Me Eros [...]