นับเป็นอนิเมชั่นที่มีความละมุนละไมมากเรื่องหนึ่ึงเท่าที่เคยดูมา ภาพสวย บรรยากาศนิ่งๆของยามบ่ายกลางฤดูร้อน ผู้คนที่มีความเป็นคน มีจิตใจ และความรู้สึกรู้สาอยู่มาก จนบางครั้งเผลอคิดว่ากำลังดูหนังอยู่ ไม่ใช่แค่่การ์ตูน
เรื่องราวของ 3 เพิ่อนสนิท สาวทอมบอยมาโคโตะ กับอีก 2หนุ่ม จิอากิและโคสุเกะ กับชีวิตนักเรียนที่แสนปกติสุข
จนวันหนึ่งที่มาโคโตะประสบอุบัติเหตุและพบว่าตัวเองสามารถย้อนเวลาไปในอดีตได้
ถ้าเป็นการ์ตูนประเภทที่ใช้การย้อนเวลาได้ไปกู้โลก ผดุงความยุติธรรม หรือวางแผนปล้นแบงค์มันคงไม่จูงใจให้นั่งดูต่อไปเท่าไหร่ พอๆกับที่มันดีตรงที่ก็ไม่มีเรื่องชิงรักหักสวาท 3 เ้ส้าอย่างที่อาจจะเป็นเพราะดันมีตัวละคร 1 หญิง 2 ชายตามสูตรเน่าๆ (แม้จะมีฉาก “ชั้นรักแกว่ะ” แต่มันก็ไม่เน่าน่ะ)
เรื่องมันกลายเป็นว่า มาโคโตะใช้การย้อนเวลาได้ไปแก้เหตุการณ์เปิ่นๆเล็กๆน้อยๆของตัวเอง เช่น กลับไปตื่นเช้าจะได้ไม่ไปโรงเรียนสาย กลับไปทำข้อสอบให้ได้คะแนนดีขึ้น ไปเปลี่ยนหน้าที่กับเพื่อนในชั่วโมงทำอาหารจะได้ไม่ต้องเป็นคนทำกระทะไฟลุกท่วม หรือกลับไปกินพุดดิ้งที่น้องสาวแย่งกินตัดหน้าไปก่อน (น้องสาวแสนฮาที่คิดว่าพี่จะฆ่าตัวตายเพราะตัวเองไปแย่งพุดดิ้งเขากิน)
แต่การกระทำทุกอย่างที่มาโคโตะกลับไปแก้ไข แม้จะเป็นเรีื่ื่องเล็กน้อยแค่ไหน มันย่อมส่งผลต่อคนอื่น และอาจทำให้ใครบางคนต้องเสียใจ แม้กระทั่งตัวเอง
เป็น coming of age ของเด็กสาวทอมบอยคนนึงที่ละมุนละไมเอาการ ทั้งเรื่องเพื่อน ความรัก และความรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเอง
Time waits for no one. ฉะนั้นรีบไปหามาดูซะ ของเขาดีจริงๆ
