วันนี้รุ้งสวย

รุ้งปฐมภูมิและรุ้งทุติยภูมิพาดผ่านบนโค้งฟ้าสีเหลืองมะนาว หน้าตามันเหมือนกับจะพุ่งขึ้นมาจากเสาอากาศทีวีบนห้องแถวไปทิ่มลงที่ตึกสูงบนถนนสาทร
ถ้าไม่ใช่เพราะแสงสีเหลืองที่เหลืองจัดจนน่าตกใจของท้องฟ้า มากระชากตัวออกไปจากกองหนังสือที่ง่วนจัดอยู่ทั้งวัน ก็คงไม่ได้แหงนหน้าขึ้นมองฟ้าสีแปลกและรุ้งสีแสบที่โค้งเต็มโค้งและซ้อนกันอยู่ถึงสองตัว
นึกถึงคอลัมน์ท่องเวลาผ่าอารยธรรมโดยคุณ บัญชา ธนบุญสมบัติี (ที่ตามอ่านทุกเสาร์)ในเสาร์สวัสดีฉบับเมื่อวานและเสาร์ที่แล้ว เรื่องชายผู้หลงรักมวลเมฆ Luke Howard จากศตวรรษที่ 18 ผู้ฝากการจัดประเภทเมฆและภาพวาดเมฆแบบต่างๆเอาไว้มากมาย อีกคนคือคุณตา John A. Day ที่อยู่ร่วมศตวรรษที่ 21 กับเราๆและโดราเอมอน ผู้เรียกตัวเองว่า Cloud man
Cloud man เชื่อว่า Luke Howard ได้รับอิทธิพลจากสภาพดินฟ้าอากาศที่แปรปรวนของท้องฟ้ายุโรปตั้งแต่วัยเด็ก เช่นการระเบิดของภูเขาไฟ Laki ใน Iceland ที่ฝุ่นควันและแก๊สพิษจากการระเบิดทำให้ท้องฟ้าที่ฝรั่งเศสเห็นพระอาทิตย์สีแดงเหมือนสีเลือด และท้องฟ้าก็มีสีสันแปลกตา รวมถึงอุกาบาตที่สุกสว่างพาดผ่านท้องฟ้าในปีเดียวกัน จนทำให้เกิดความประทับใจและหลงใหลในท้องฟ้าและหมู่เมฆ
บุตรชายของ Luke Howard กล่าวในงานศพของพ่อซึ่งมีชีวิตถึง 91 ปีว่า “ภาพดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าอันงดงามนับเป็นสิ่งที่ทำให้พ่อรู้สึกเบิกบานใจอย่างที่สุด ตอนแรกคุณพ่อจะยืนอยู่ที่หน้าต่าง จากนั้นจะเดินออกไปนอกบ้าน และจ้องมองภาพนั้น จนกระทั่งแสงสุดท้ายลับหายไป”
สีสันและความมหัศจรรย์ของท้องฟ้าและก้อนเมฆมีไม่จำกัดเสียจนวันนี้ตัวเราเองก็แหงนคอตั้งบ่ามองรุ้งสีสดจนกระทั่งมันค่อยๆจางหายไปจากท้องฟ้า
และอยากไปที่ๆจะสามารถเห็นท้องฟ้าได้กว้างกว่ากว้างจนกระทั่งเห็นเส้นขอบฟ้าเป็นเส้นโค้ง มากถึงมากที่สุด

คนน้อยๆที่ตลาด100ปี

วันอาทิตย์ไปเที่ยวตลาด 100 ปี ที่ฉะเชิงเทราท่ามกลางฟ้าเทาทึม
ไม่ได้หาข้อมูลอะไรไปก่อนทั้งนั้น รู้แค่ว่าขับรถเลียบแม่น้้ำบางปะกงไปเรื่อยๆดี๋ยวก็เจอ

ไปถึงก็ตลาดวายหมดแล้ว เพราะว่าฝนเทลงมา ดีใจไหมเนี่ย ได้เดินสบายๆคนน้อยๆ(ไม่มีคนเลยต่างหาก)

ก็ยังมีบางร้านที่เปิด ส่วนใหญ่เป็นร้านขายขนม ของเล่นเก่าๆ แบบที่หาได้ตามหน้าโรงเรียนสมัยประถม ขนลูกโป่งวิทยาศาสตร์มาหลายหลอด อ่า ยกแผงเลยล่ะ กะมาเป่าให้เหม็นยางลูกโป่งตายกันไปข้าง เวลาซื้อก็ อุ๊ย น่าเอาไปฝากน้อง(คนเล็กอายุ 19 เข้าไปแล้ว มันจะตื่นเต้นไหม)

แล้วก็คว้าป๊อปอายโหนบาร์ตะเกียบ ตะเกียบงี้ลายเหมือนเพิ่งไปคีบลูกชิ้นร้านข้างๆแล้วล้างเอามาทำของเล่นเลย หมากฝรั่ง แล้วชอกโกแลตแบบที่ไร้คุณค่าทางอาหารโดยสิ้นเชิงมาอีก 2-3 กล่อง

ชอบป้ายนี้จัง ด้ายหลอดตราสุนักซ์ ทำจากประเทศเยอรมัน

คนน้อยๆก็ดีไปอย่าง ไม่ต้องเบียด แล้วก็รู้สึกเหมือนได้มาเที่ยวต่างจังหวัดหน่อยตอนไปอัมพวาจะบ้าตาย ยกคนจากกรุงเทพมาเดินเบียดๆกันริมคลองเนี่ยนะ

น้องเหมียวนอนหลับอย่างสงบ

อันนี้แป้งน้ำควินนา มองเล่ย่ะ ชักอยากเห็นตลาดวันธรรมดา เขาจะขายของแบบนี้เพราะใช้กันอยู่แล้ว หรือเอามาขายเพราะเห็นว่านักท่องเที่ยวคนกรุงโหยหาอดีตชอบกันก็ไม่รู้สิ

นี่ร้านตัดผมที่หาคนตัดกับลูกค้าไม่เจอ เงียบไปหมดทั้งตลาดเลย เก้าอี้น่านั่งจัง

ร้านกาแฟที่คาดว่าดัง เห็นมีลง นสพ. แปะไว้หน้าร้าน แต่อาแปะใน นสพ. ไม่อยู่ และร้านกำลังจะปิด แง่มๆ
แต่ก็ยังมีกาแฟให้กินทันแหละ ตกลงว่ามางานนี้ มาช่วยเขาเก็บตลาดชัดๆเลย แต่สนุกดีตามประสา
อยากได้เบาะตด รถสังกะสี(อันนี้แพงว่ะ) แล้วก็สารพัดของเล่นเลย ไว้ไปอีกจะเตรียมกระบุงไปใส่ของเล่น

มันตายรึยังน่ะ

ตอนเห็นครั้งแรกถึงกับต้องจ้องอยู่นาน ว่าท้องมันยังกระเพื่อมอยู่รึเปล่า เหมือนจะกระเพื่อมนะ หรือว่าลมมันพัดขนพุงแมววะ ดูมันนิ้งนิ่ง

เลยถามน้องที่ติวเด็กอยู่แถวนั้น เอ่อมันตายอ๊ะยังอ่ะ
น้องเขาว่า มันนอนแบบนี้ทุกวันแหละ มีแต่คนถามผมว่ามันตายยัง

สุดท้าย ที่พุงมันมีน้ำนองกองอยู่ด้วย ท่าทางจะนอนหงายฉี่อ่ะ

5 4 3 2 1

ความขี้เกียจจงออกไป
ความขี้เกียจจงออกไป
ความขี้เกียจจงออกไป
ความขี้เกียจจงออกไป
ความขี้เกียจจงออกไป
เวลามันงวดลงทุกวันๆๆๆ แล้วนะ ​​คึ่ยยยยยย
* หนังดีที่ได้ดูในรอบครึ่งเดือนที่ผ่านมา
- Pan’s Labyrinth
- Me Myself
นอกนั้นขี้เกียจไปดู