Zee Avi Ukulele

Zee Avi สาวเสียงใสกับ Ukulele น่ารักสดใสดีจัง

ช่วงนี้เหมือนเป็นฤดูกาลของสาวเอเชียเสียงขั้นเทพ Joanna Wang นี่ก็ชอบเสียงใหญ่ๆ ทุ้มๆ ไม่น่าเชื่อว่าจะอายุแค่ 20 ส่วน Zee Avi เป็นสาวมาเลเซียอายุ 22 ขวบ

——————–

เมื่อวานดูหนัง 2 เรื่อง มี Juliette 2 เรื่องเลย

IL Y A LONGTEMPS QUE JE T’AIME กับ William Shakespeare’s Romeo+Juliette เศร้าแตกทั้ง 2

ยัดไส้

เดินดูตามแผงแล้วก็งง ทำไมแมกกาซีนญี่ปุ่นเขาถึงนิยมยัดของแถมไว้กลางใจกันขนาดนี้ ล้นปรี่เป็นไส้แซนวิชเวอร์ชั่น up size

แล้วไอ้ที่แถมๆเนี่ย แอบเห็นว่าเหมือนกันทุกหัวเลยคือ Tote bag วิธีแถมก็เหมือนกัน ของแถมก็แถมก็เหมือนๆกันอีก แปลกดี เหมือนว่าในหนังสือไม่มีอะไรน่าดูดใจให้คนควักตังค์ซื้อ แล้วคนก็แค่บังเอิญอยากได้กระเป๋าไว้หิ้ว เอากระเป๋าลายไหนก็เลือกเล่มนั้นไปละกัน

มีอันที่เหมือนแบบฮาๆ คือภาพปกหนังสือฝีมือ  Juergen Teller ที่ถ่ายให้ Vivienne Westwood เล่มนึงเป็นหน้าป้าเอง อีกเล่มเป็น Pamela Anderson ที่มามุมเดียวกันเลย เสียดายไม่ได้ถ่ายมาเทียบ

แล้วก็เดินมาราธอนไปหอศิลป์กทม. มีงานขาวๆของอิตาลี+ไทย ชอบงานนี้น่ารักดี อีกงานที่ชอบก็อันที่มีเส้นผม+กระดูกดูสยองๆมากองๆไว้

REAL?

ข้ามฟากแบบรู้สึกผิดในการโดยสารเรือทั้งลำเพียงลำพังไปดูงาน Georges Rousse ที่ The River

เห็นงานในหนังสือมานานแล้ว คราวนี้ได้เห็นของจริง ใหญ่โตได้เพ่งพินิจดูเส้นร่างก่อนลงสีตามกำแพง เพดาน บานหน้าต่าง เพลินดีแท้

แล้วก็เลยไปถ่ายสถานที่จริงจากงานมาด้วยเลยที่นึง ใกล้บ้านกว่าที่อื่นแล้วเพราะมันอยู่ BTS สุรศักดิ์นี่เอง นอกนั้นต้องเหาะไปตามล่าที่ประเทศนอก

ก้มหน้าก้มตาเดินมาไม่เคยสังเกตอ่ะว่ามันมีมาตั้งกะเมื่อไหร่ สถานีกลับบ้านเลยนะ

แต่นี่ยังไม่ถึกได้ใจเท่ากับรูปที่วาดเป็นแผนที่คอนทัวร์ อันนี้ถึกจริงไม่อิงนิยาย

ไม่รู้ตอนวาดกินลิโพไปกี่ขวด

แล้วที่ชอบมากๆก็เป็นชุดที่ใช้เจาะ เลื่อย ตัด พื้นและผนังตึกร้างออกแทนการเพ้นท์สี เห็นสเปซทะลุไปชั้นล่างบ้าง ห้องข้างๆบ้าง

My NEW Adventure Book

ไปดู UP มาแล้วก็คิดได้ว่า

อย่าปล่อยให้การผจญภัยครั้งเก่า ที่อาจแม้แต่ไม่เคยได้เริ่มต้นขึ้น มาทำดึงรั้งตัวเองไว้ จนไม่อาจก้าวเดินไปสู่การผจญภัยครั้งใหม่

สูบลมลูกโป่งให้เต็ม แล้วไปกะปู่ Carl ดีก่า

…แต่ลูกโป่งนั่นมันก็เป็นการผจญภัยที่ถูกสูบขึ้นจากการผูกตัวเองไว้กับการผจญภัยครั้งเก่าที่ไม่เคยเกิดขึ้นของปู่นี่หว่า…

นั่นก็แปลว่าถ้าไม่ทู่ซี้และดันทุรังไปน้ำตกสวรรค์นั่นซักที ให้ดิ้นตายก็จะไม่มีทางเคลื่อนตัวเองออกมาจากการผจญภัยครั้งเก่าได้ใช่ไหม

ไปดู UP มาแล้วก็คิดได้ว่า คิดอะไรไม่ได้เลย

แต่หนังเขาดีจริงๆ

ละเมียด งาม

ฉากโปรด

-ภาพแทนสายตาที่ปู่มองย่านั่งริมหน้าต่าง กลางแดดสีทองอุ่น ละมุน

- ทุกรอยยิ้มของย่า Ellie

ฉากปรี๊ด

- มือของย่าที่ยื่นออกมา แล้วมือของปู่ยื่นออกไป จับกันไว้ แล้วนั่งอ่านหนังสือกันเงียบๆ

- ฉากทุบ’ปุก ทุกครั้ง

- ปู่ Carl วิ่งไล่รับข้าวของทุกอย่างของย่าที่กำลังจะตกแตก

- บ้านหลังนั้น ข้าวของทุกอย่าง ที่ตั้งอยู่ที่ริมน้ำตกนั่น ตลอดไป

บางทีข้าพเจ้าน่าจะเหมาะกับอนิเมชั่นทรามๆอย่าง American Dad และ Family Guy มากกว่าม้ัง หรือหนังแบบ Drag Me To Hell ก็ช่วยได้มากโดยเฉพาะฉากบรรจงจีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกจากปากน่ะ

อยากกินเค้ก

ไทม์แคปซูล

เมื่อวานเจอไทม์แคปซูลในรูปแบบของเทปคาสเซตต์หน้าตาเก่าแก่

เปิดออกมามีเสียงเล็กๆของเด็กกำลังสอน (แย่ง) น้องอ่าน ค.ควายไถนา ….ฑ.มณโฑหน้าเศร้า… ฒ.ผู้เฒ่าเล่านิทาน …ณ.เณรเล็กๆ … ป.ปลาในบึง…ฟ.ฟันสะอาดจัง

ซึ่งเป็นเสียงเราเอง เพราะมีเสียงแม่เรียกชื่อเรา โดนแม่ดุที่ไปแย่งน้องอ่าน

แล้วก็มีเสียงเล็กๆ (กว่า) ของเด็กที่พูดไม่ชัดดีกำลังร้องเพลงช้าง ร้องงามแสงเดือน

ร้อง ตื่นตอนเช้าหกนาฬิกา รีบล้างหน้าล้างตา ตื่นเช้าๆรีบไปโยงเยียน

และเสียงแม่: อุ๊ย!ใครปั้งถุ่ย

เรา: เปล่า

น้อง: ก้อย! (เสียงภูมิใจ)

แล้วเสียงทั้งหมดก็ตัดไปเป็นเสียงเพลงบรรเลงขิม!!!

ภาษามือ

ระหว่างการหิ้วแป๋งน้ำไปรดน้ำต้นไม้ ก็มีคนมาทักทายเป็นภาษามือทั้งบริภาษภาษาและคิขุภาษา

เหมือนอันแรกจะพูดว่า หนูล้างส้วมเสร็จแล้วเคอะ เย้

อีกอันว่า หัดล้างเองมั่งสิเมิง

แม่บ้านก็ช่างหนีบนะกิ๊บน่ะ…

behind the door

อาการคลั่งคนแก่กำเริบ…

ต้นทางอาการกร๊ีดคนแก่กำเริบช่วง 2-3 วันมานี้ต้องยกเครดิตให้ปู่ Clint Eastwood ใน The Bridges of Madison County (ตั้งฉายาให้ว่า “ยิ้มละลายหลาน”)

มีฉากสุดจิ๊ดที่เพิ่งรู้ตัวอย่างไม่น่าเชื่อว่าจะอินไปกับรักเก่าๆของคนแก่ๆ เพราะไม่เชื่อเรื่องประเภท once in a life time หรือรักแท้แม้ 4 วันก็จำไปจนวันตายอะไรแบบนี้เลย

แต่ดูไปคำรามไป “เปิดประตูออกไปเลย เปิดไปเลย”

.

.

.

นี่ก็อีกเสน่ห์ย่นยามยิ้ม

ยิ้มเหี่ยวๆนี่น่ารักมาก (ว่าแต่ทำไมวนมาลงที่ David Bowie เนี่ย ?)

อันนี้ตอนยังไม่แก่ มีดีที่ทำนองเพลงสุดล่องลอยหลอกหลอน

เมื่อย้อนอดีตกลับไปตอนละอ่อนหนัก ไม่กรี๊ดเลย เพลงเดียวกันแต่รายละเอียดที่น่าจะมาพร้อมความเหี่ยวย่นมันไม่มี ไม่หม่นเพียงพอต่อความต้องการของผู้เสพ  และที่สำคัญคุณ Ground Control นี่หลอนมาก

ยิ่งแก่ยิ่งกรี๊ด…พิสูจน์แล้ว

Love (?)

เพลงฮิตติดชาร์ทสาวโอตากุ

เพิ่งรู้ตัวว่าเพลงที่กรี๊ดกร๊าดอยู่ช่วงนี้ มันมาจากอนิเมหมดเลย

ชื่นชอบถึงขั้นเอามาทำเสียงเรียกเข้ามือถือก็เพลงนี้เลย Walz ของ Suneohair เพลง ending ของ Honey & Clover

ช่วงก่อนปีใหม่นี่ถึงขั้นดูมันทุกตอนเท่าที่หาได้จนขึ้นภาคสอง ดูจนหลอนเสียง “ตึ้ง” แรกของเพลงตอนอนิเมจบทุกตอนกลายเป็นเสียงแห่งความสุขไป

ส่วนการ์ตูนเล่มที่เชื่องช้าก็มาถึงเล่ม 4 แล้ว ยิ่งอ่านยิ่งจิ๊ด

รู้สึกว่าเขาไม่ให้แฮ้ปวิดีโอมาแปะแฮะ คลิกไปดูที่นี่ละกัน
http://www.youtube.com/watch?v=mEPBzWEzaEg

อีกเพลงนี่โดนกรอกหูจนชอบ Amai Koibito ( = Sweet Sweetheart จั๊กกะเดี๋ยมน่าดู) เป็นเพลงจบของอนิเมเรื่อง Detroit Metal City เป็นเพลงแนวสวีดิชป๊อปเนื้อเพลงหวานเลี่ยนแบบจงใจกวนทีน

ตอนอ่านการ์ตูนเล่มก็ไม่นึกว่าเวลาเป็นอนิเมแล้วเขาจะแต่งเพลงออกมาได้ภาพที่ชัดเจนจนฮาแตกขนาดนี้

ชอบสุดในอนิเมก็คือตอนที่ Krauser พูดคำว่า FUCK 11 คำรวดในกี่วินาทีหว่าจำไม่ได้ รู้แต่ว่าคนพากย์มันเทพมากๆ

รอดูเวอร์ชั่นภาพยนตร์อยู่ อยากรู้ว่าเขาจะจัดการกับคำพูด เนื้อเพลง เนื้อหาที่ถ่อยสะบัดยังไง

MV ฮามาก มีคนแต่งตัวเป็นหนุ่มเลิฟเลิฟแบบอีตาพระเอกเดินเนิร์ดกันเป็นฝูงเลย ผมทรงเห็ดนี่เท่จริงๆ